| تبليغات | X |
|
در تفسير آيه 37 سوره بقره: ( فتلقي آدم من ربه كلمات قتاب عليه انه هو التواب الرحيم) آمده است كه وقتي حضرت آدم (ع) از بهشت رانده شد و به شدت نگران و مضطرب اين خروجش از بهشت بود جبرئيل بر او نازل شد و كلماتي را كه موجب قبول توبه او از جانب خدا خواهد شد را به او القا كرد و آن كلمات عبارت بودند از نام مقدس پنج تن آل عبا كه پس از القا جبرئيل حضرت آدم (ع) شروع به سوگند دادن خدا به حق اين اسما كرد و چون به نام حسين (ع) رسيد نا خودآگاه تحولي در قلبش احساس كرد كه بر اثر آن اشك ازچشمانش جاري شد.گفت:اي جبرئيل اين چه سري است كه با بر زبان بردن نام حسين(ع) اين تحول درمن ايجاد شد؟ جبرئيل گفت:حسين (ع) فرزند پيامبر آخرالزمان است كه به مصائب بزرگي مبتلا خواهد شد. حضرت آدم (ع) پرسيد اي جبرئيل از مصائبش برايم بگو.جبرئيل عرضه داشت: حسين (ع) در حالي كه تشنه و بي كس و تنها مي باشد كشته خواهد شد و در اين هنگام هيچ يار و مددكاري نخواهد داشت اي آدم او در حالي كشته مي شود كه از تشنگي نور چشمش چنان كم ميشود كه ديگر آسمان و زمين را نمي بيند در حاليكه او فرياد از عطش بر مي آورد هيچ كس او را جواب نمي گويد و در اين هنگام با شمشير سرش را از قفا جدا مي كنند و سرهايشان را به نيزه خواهند كرد و در شهره ا خواهند گرداند و بدانكه اي آدم تمام اين حوادث در علم خداوند موجود است. پس ازبيان اين جملات توسط جبرئيل حضرت آدم(ع) مثل مادران فرزند ازدست داده بر مصائب امام حسين(ع) گريه مي كرد.
+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم اردیبهشت 1385ساعت 19:23 توسط سعیده
|
|
درباره وبلاگ  پيوندهای روزانه |